sulagna speaks:
#ଗୁରୁଦିବସର_ଉପହାର
ସୁମିତ୍ରା ପ୍ରତିଦିନ ପରି ସେ ଶ୍ରେଣୀ ଭିତରକୁ ପାଦ ଦେବା ମାତ୍ରେ ଦେଖିଲା ସଞ୍ଜୟ ଶେଷ ବେଞ୍ଚର କୋଣରେ ବସିଥାଏ। କ୍ରୋଧ ଆଉ ଘୃଣାର ମିଶ୍ରଣ ତାକୁ ଭ୍ରୁକୁଞ୍ଚିତ କରିଦେଲା। ସୁମିତ୍ରା ଏହି ଷଷ୍ଠ ଶ୍ରେଣୀର ଶ୍ରେଣୀ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ ଥିଲା ଆଉ ସାହିତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପଢ଼ାଉଥିଲା।
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲା। ସେ ଶିକ୍ଷାଦାନ ଆରମ୍ଭ କଲା। ସବୁଦିନ ପରି, ସଞ୍ଜୟକୁ ଗାଳି ଦେବାର ଇଚ୍ଛା ପ୍ରବଳ ହୋଇଗଲା, ତେଣୁ ସେ ଜାଣିଶୁଣି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲା ସଞ୍ଜୟ , ସଞ୍ଜୟ ଥରି ଥରି ଠିଆ ହେଲା। କାଲି ମୁଁ ଶ୍ରେଣୀରେ କ’ଣ ଶିଖାଇଥିଲି ତାହା ମନେ ଅଛି କି? ସଂଜୟ କିଛି କହିଲା ନାହିଁ।
ସଂଜୟ ଚାହିଁ ରହିଲା। ସୁମିତ୍ରା ଆହୁରି ବିରକ୍ତ ହୋଇଗଲା ।ତା’ପରେ ସେ ତାକୁ ଗାଳି ଦେଲା, “ମୁଁ ତତେ କିଛି ପଚାରୁଛି, ତତେ କିଛି ମନେ ଅଛି କି?” ସଂଜୟ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଇଁଲା। ପିଲାମାନଙ୍କର ହାଲୁକା ହସ ସମଗ୍ର ଶ୍ରେଣୀରେ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। “ଯାଆ ଯାଆ ଆଉ କ୍ଲାସ୍ ରୁମ୍ ର ଗୋଟିଏ କୋଣରେ ଠିଆ ହଅ।”
ସଂଜୟ ତା ବେଞ୍ଚରୁ ଉଠି ଶ୍ରେଣୀର ଏକ କୋଣରେ ଠିଆ ହେଲା। ଏହା ପ୍ରାୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱିତୀୟ କିମ୍ବା ତୃତୀୟ ଦିନର ଏକ ନିତ୍ୟକର୍ମ ଥିଲା। ସୁମିତ୍ରା ଆହୁରି ପଢ଼ାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସଂଜୟ ପୁରା ପିରିୟଡ୍ ରେ ସେଠାରେ ଠିଆ ହୋଇ ରହିଲା। ପିଲାମାନେ ସମୟ ସମୟରେ ତାକୁ ଦେଖି ହସୁଥିଲେ। ସଂଜୟର ମୁହଁରେ କୌଣସି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ନଥିଲା। ସେ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲା , କିଛି ଚିନ୍ତାରେ ହଜି ଯାଇଥିଲା ପିରିୟଡ୍ ସରିବା ପରେ, ସୁମିତ୍ରା ସଞ୍ଜୟର ସମେତ ସମସ୍ତ ପିଲାମାନଙ୍କର ନୋଟବୁକ୍ ନେଇ ଶ୍ରେଣୀ ଛାଡି ଚାଲିଗଲା ।ତାର ଅବସର ସମୟରେ, ସେ ଷ୍ଟାଫ୍ ରୁମରେ ବସି ସମସ୍ତ ନୋଟବୁକ୍ ପଢୁଥିଲା।
ସଂଜୟର ନୋଟବୁକ୍ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିବା ମାତ୍ରେ ତା ମୁହଁ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଗଲା। କିଛି ବି ଠିକ୍ ନଥିଲା। ଖରାପ ହାତଲେଖା। ‘ଓଃ! ମୁଁ ଏହି ମୁର୍ଖ ପିଲାକୁ କିପରି ଦୂର କରିବି? ସେ ନୋଟବୁକ୍ ଟିକୁ ପାଖରେ ରଖି ଚେୟାର ଉପରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲା ‘ମୁଁ ସଞ୍ଜୟ ଉପରେ ବହୁତ ରାଗିଯାଏ, ମୁଁ ତାକୁ ଘୃଣା କରେ। ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପିଲାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଏତେ ସତେଜତା, ଖୁସି, ଉତ୍ସାହ, ଦୁଷ୍ଟାମି ଅଛି ଆଉ ସଞ୍ଜୟ କେବଳ ଦୁଃଖିତ ମୁହଁ ନେଇ ବସିଥାଏ।
ପଚାରିଲେ କୌଣସି ଉତ୍ତର ନାହିଁ, କହିଲେ କୌଣସି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ସେ ପାଠ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ ନାହିଁ ଆଉ ଏତେ ମଇଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ଆସେ । ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଗାଧୋଉନି ବୋଧେ। ସେ ଏହି ସ୍କୁଲରେ କିପରି ପ୍ରବେଶ ପାଇଲା? ସେ କୌଣସି ଛୋଟ ସରକାରୀ ସ୍କୁଲରେ ପଢ଼ିପାରିଥାନ୍ତା। ସେ ଆମ ଭଳି ଏତେ ଭଲ ସ୍କୁଲରେ କିପରି ଆସିଲା। ମୁଁ କେବଳ ଏହି ବର୍ଷ ପାସ୍ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ମୁଁ ତାକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ଯଦି ସେ ବିଫଳ ହୁଏ, ତେବେ ମୋତେ ସାରା ବର୍ଷ ପାଇଁ ତା ମୁହଁ ଦେଖିବାକୁ ପଡିବ।
ଯେତେବେଳେ ସୁମିତ୍ରା ଘରକୁ ଯାଇ ତା ସ୍ୱାମୀ ରାଜିବ ଆଉ ୧୬ ବର୍ଷୀୟା ଝିଅ ସୀମା ନିକଟରେ ସଞ୍ଜୟର ବିଷୟରେ ଅଭିଯୋଗ କଲେ, ସବୁଦିନ ପରି, ସୀମା ହସି କହେ “ମମି, ତୁମର ମନ ସବୁବେଳେ ତୁମର ପ୍ରିୟ ଛାତ୍ର ସଞ୍ଜୟ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପି ରହିଥାଏ।” ସୁମିତ୍ରା କୃତ୍ରିମ କ୍ରୋଧ ସହିତ କହିଲେ, “ଚୁପ୍ କର ସୀମା, ସକାଳେ ତା ମୁହଁ ଦେଖି ମୁଁ ରାଗିଯାଏ। ତାର ଦୁଃଖିତ ମୁହଁ! ସେ କେବେ ସତେଜ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ ସେ ପିଲାର ବାପାମାଆ କେଉଁ ଭଳି, କେତେ ଦରିଦ୍ର ଶ୍ରେଣୀର ଆଉ , ସେ ପିଲାକୁ କଣ ସବୁ ଶିଖେଇଛନ୍ତି , ସେ ପିଲାକୁ ଦେଖିଲେ ଘୃଣା ଭାବ ଆସୁଛି ।ସୁମିତ୍ରା ପ୍ରତିଦିନ ଘରେ ସଞ୍ଜୟକୁ ଏପରି କହୁ ଥିଲା।
ଯେତେବେଳେ ସଂଜୟ ତ୍ରୈମାସିକ ପରୀକ୍ଷାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଷୟରେ ବିଫଳ ହେଲା, ହେଡ ମାଷ୍ଟରାଣୀ ଅଞ୍ଜଳି ସୁମିତ୍ରାକୁ କହିଥିଲେ ଯେ ସେ ତା ବିରୁଦ୍ଧରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ନେଉ ନାହାଁନ୍ତି।
ଆଉ ସଞ୍ଜୟର ନାମ ନେବା ମାତ୍ରେ ସୁମିତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲା, “ମାଡାମ୍, ଏହି ପୁଅଟି ପଢ଼ାରେ ଆଗ୍ରହୀ ନୁହେଁ। ସେ ଏହି ଶ୍ରେଣୀରେ କିପରି ପହଞ୍ଚିଲା? ମୁଁ ଏବେ ସ୍କୁଲରେ ଯୋଗ ଦେଇଛି, କିନ୍ତୁ ସେ ପୂର୍ବ ଶ୍ରେଣୀରେ କିପରି ପାସ୍ କଲା?”
ଅଞ୍ଜଳି ଜଣେ ବହୁତ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବର ମହିଳା ଥିଲେ ଆଉ ତାଙ୍କର କୋମଳ ସ୍ୱଭାବ ସ୍କୁଲର ଖ୍ୟାତିରେ ଏକ ବିଶେଷ ଅବଦାନ ରଖିଥିଲା। ସେ ନରମ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, ସୁମିତ୍ରା, ଏହା ସଞ୍ଜୟର ପଞ୍ଚମ ଶ୍ରେଣୀ ଫଳାଫଳ। ଦେଖ। ନନ୍ଦିନୀ ସଞ୍ଜୟର ପୂର୍ବ ରିପୋର୍ଟଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ତା ମୁହଁର ରଙ୍ଗ ବଦଳିଗଲା। ସଂ ଜୟ ସେ ଏତେ ମେଧାବୀ ଛାତ୍ର ଥିଲା ।ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଷୟରେ ଏତେ ସ୍ମାର୍ଟ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍କୁଲ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପରେ ମଧ୍ୟ ଏତେ ଆଗକୁ , ସୁମିତ୍ରା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ସେ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ଅଞ୍ଜଳି ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯୋଗ ଦେବାର କିଛି ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ସଞ୍ଜୟର ମାଆର ଦେହାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ତା ବାପା ଏକା ଅଛନ୍ତି।
ବର୍ତ୍ତମାନ ସେ ମଧ୍ୟ ଅସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି। ଦୁହେଁ ଏକା ଅଛନ୍ତି। ଘର ଆଉ ସଞ୍ଜୟର ଯତ୍ନ ନେବା ପାଇଁ କେହି ନାହାନ୍ତି। ସେ ନିଜେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ସ୍କୁଲକୁ ଆସେ। ସେ ଆଖପାଖ ଲୋକଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ ଯଥାସମ୍ଭବ ପରିଚାଳନା କରୁଛି। ସଂଜୟର ମାଆର ବିଦାୟର ଦୁଃଖରୁ ଦୁହେଁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁକୁଳି ନାହାଁନ୍ତି। ସଂଜୟର ମାଆ ବଞ୍ଚିଥିବା ସମୟରେ ସଞ୍ଜୟ ବହୁତ ଭଲ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଥିଲେ।
ଆମେ ଶିକ୍ଷକ। ଆମର ଛାତ୍ରମାନଙ୍କର ପତନ ମନୋବଳକୁ ଉଠାଇବା ଆଉ ସେମାନଙ୍କୁ ଜୀବନରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଆମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ମୁଁ ଆଶା କରୁଛି ତୁମେ , ମୁଁ କ’ଣ କହୁଛି ତାହା ବୁଝିପାରୁ ଥିବ। ସୁମିତ୍ରାର ମୁହଁରୁ କିଛି ବାହାରି ନଥିଲା। ତା ଆଖି ଲୁହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ହଁ ମାଡାମ୍, ଧନ୍ୟବାଦ।
ସେ କହିଲା ଆଉ ସିଧା ୱାଶରୁମ୍ କୁ ଗଲା। ତା ଆଖି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ନେହରେ ଓଦା ହେଉଥିଲା। ଅଞ୍ଜଳି ମାଡାମ୍ ତାକୁ ସଞ୍ଜୟର ବିଷୟରେ କହି ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଦେଲେ।
ହଁ, ମୁଁ ଏହା ବହୁତ ଉପଯୁକ୍ତ ଉପାୟରେ କରିଥିଲି। ସେଦିନ ଯେତେବେଳେ ସୁମିତ୍ରା ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲା, ରାଜିବ ଆଉ ସୀମା ତା ମୁହଁରେ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଗମ୍ଭୀରତା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ଖାଇବା ସମୟରେ ତାକୁ ହସାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ସୀମା କହିଲା, “କଣ ହେଲା ମମି? ଆଜି ଏତେ ଚୁପ୍ କାହିଁକି? ସଂଜୟ ଆସିଲ ନାହିଁ? ରାଜିବ ଜୋରରେ ହସିଲେ, କିନ୍ତୁ ସୁମିତ୍ରାର ଆଖିରୁ ହଠାତ୍ ଲୁହ ବହିବା ଦେଖି ବାପା ଆଉ ଝିଅ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ରାଜିବ ପଚାରିଲେ, କଣ ହେଲା ସୁମିତ୍ରା ? ତୁମେ ଠିକ୍ ଅଛ ତ ? ସୁମିତ୍ରା କାନ୍ଦୁଥିଲା, ହାତରେ ମୁହଁ ଲୁଚାଇ, ଟେବୁଲ ଉପରେ ତା କହୁଣୀ ରଖି।
ବହୁତ ପଚାରିବା ପରେ, ସେ ସଞ୍ଜୟର ବିଷୟରେ କହିଲା ଆଉ ପରିବେଶ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଗଲା। ସେ କହୁଥିଲା, ମୁଁ ଏକ ବଡ଼ ଭୁଲ କରିଛି, ଅଜାଣତରେ, ମୁଁ ଏକ ପିଲା ସହିତ ଏତେ ଅଭଦ୍ର ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲି ଯିଏ ବର୍ତ୍ତମାନ ତା ମାଆକୁ ହରାଇଛି। ମୁଁ ନିଜକୁ ଲଜ୍ଜିତ କରୁଛି।” ସୁମିତ୍ରାର ମନରେ ଏକ ଦୋଷ ଭାବନା ପ୍ରଚଳିତ ହେଉଥିଲା। ରାତିସାରା ସଞ୍ଜୟର ଦୁଃଖିତ ମୁହଁ ସୁମିତ୍ରାର ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସେ ସକାଳ ପାଇଁ ଉତ୍କଣ୍ଠାର ସହିତ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲା। ପରଦିନ ଯେତେବେଳେ ସୁମିତ୍ରା କ୍ଲାସକୁ ଆସିଲା, ତା ନଜର ସଞ୍ଜୟ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ସେ ପିଲାମାନଙ୍କର ଫୁସ୍ଫୁସ୍ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ, ଯାହାକୁ ସୁମିତ୍ରା ଅଣଦେଖା କରି ସଞ୍ଜୟକୁ ନିଜ ପାଖକୁ ଡାକିଲା। ସଂଜୟ ଆସି ଭୟରେ ତା ପାଖରେ ଠିଆ ହେଲା। ସୁମିତ୍ରା ତା ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ବୁଲାଇଲା । ସଂଜୟର ଆଖିରେ ଭୟ ଆଉ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଉଭୟ ଦେଖିଲା। ସୁମିତ୍ରା ସ୍ନେହରେ ପଚାରିଲା, ସଞ୍ଜୟ ତୁ ତୋର homework କରିଛୁ? ସଂଜୟ କୌଣସି ଉତ୍ତର ଦେଲା ନାହିଁ। ପିଲାମାନେ ହସିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସୁମିତ୍ରା ସେମାନଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲା ପରେ ସମସ୍ତେ ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲେ। ତା’ପରେ ସେ କହିଲା ସଞ୍ଜୟ ମୋ ପାଖରେ ଠିଆ ହ। ଯଦି ମୁଁ ତତେ କିଛି ପଚାରିବି, ତେବେ ମୋତେ କହ। ସଂଜୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚୁପ୍ ରହିଲା। ସୁମିତ୍ରା ଜାଣିଶୁଣି କିଛି ସହଜ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଲା, ଯାହାର ଉତ୍ତର ସମସ୍ତ ପିଲାମାନେ ଉତ୍ସାହର ସହିତ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ସଞ୍ଜୟ ଚୁପ୍ ରହିଲା। ନୀରବ, ଦୁଃଖିତ ।
ଏହି କ୍ରମ ତିନି-ଚାରି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଲା। ସୁମିତ୍ରା ସଞ୍ଜୟକୁ ତା ପାଖରେ ଠିଆ କରାଇ ଦେଉଥିଲା। ସେ ତା ମୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନେହରେ ହାତ ବୁଲେଇ ଦେଉ ଥିଲା। ତା କାନ୍ଧରେ ହାତ ଥାପୁଡ଼ାଉଥିଲା, ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିଲା। ତା’ପରେ ସେ ସଞ୍ଜୟକୁ ବହୁତ ସ୍ନେହରେ କହୁଥିଲା, “ଏବେ ସଞ୍ଜୟ କହିବ। ଗୋଟିଏ ଦିନ ସଞ୍ଜୟ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଲା। ଯେତେବେଳେ ସେ ତାର ନୀରବତା ଭାଙ୍ଗିଲା, ସୁମିତ୍ରା ପିଲାମାନଙ୍କ ସହିତ ତାଳି ବଜାଇଲା। ସେ ସଞ୍ଜୟକୁ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା କଲା।
ଧୀରେ ଧୀରେ ସଞ୍ଜୟର ଏକ ସୁଖଦ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲା। ସୁମିତ୍ରାର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲା। ଏବେ ସଞ୍ଜୟ ଟିକେ ସୁନ୍ଦର ଆଉ ସଫା ରହିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା। ତା ନୋଟବୁକ୍ ପୂରଣ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେ କେତେବେଳେ ପଛ ବେଞ୍ଚରୁ ସୁମିତ୍ରାର ସାମ୍ନା ବେଞ୍ଚରେ ବସିବା ଆରମ୍ଭ କଲା କେହି ଜାଣି ନଥିଲେ। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଶ୍ନରେ ହାତ ଉଠାଇ ସଠିକ୍ ଉତ୍ତର ଦେଉଥିଲା, ଆଉ କରତାଳି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ଆଉ ସଞ୍ଜୟର ମୁହଁରେ ଏକ ଚମକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଯେଉଁଦିନ ସଞ୍ଜୟ ଉତ୍ତର ଦେଉଥିଲା , ସୁମିତ୍ରା ହସୂ ଥିଲା, ସୁମିତ୍ରାର ହୃଦୟ ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଏତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏହି ପିଲା ସହିତ ଅଭଦ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲି।’ “ମୁଁ ମାଆର ମୃତ୍ୟୁର ଦୁଃଖରେ ବୁଡ଼ି ରହିଥିବା ପିଲାଟିକୁ ଗାଳି ଦେଇଥିଲି। ଆହା! ମୁଁ ଏକ ମହାପାପ କରିଛି!” କିନ୍ତୁ ସୁମିତ୍ରାର ପ୍ରେମପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟ ସଞ୍ଜୟର ନିଷ୍ପାପ ହସରେ ବୁଡ଼ି ରହିଲା। ଏବେ ସଞ୍ଜୟ ଅନ୍ୟ ପିଲାମାନଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେଉଥିବାର ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏବେ ସୁମିତ୍ରାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୟାନ ସଞ୍ଜୟ ଉପରେ ଥିଲା। ଅନେକ ଥର ସେ ତା ପାଇଁ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ପ୍ୟାକେଟ ଆଣି ତା ପାଖକୁ ଡାକି ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ଦେଉଥିଲା ।ଏବେ ଉଭୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅନନ୍ୟ ସମ୍ପର୍କ ମୂଳକୁ ମଜବୁତ କରୁଥିଲା। ଘରକୁ ଆସିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସୁମିତ୍ରା ର ଧ୍ୟାନ ସଞ୍ଜୟ ଉପରେ ଥିଲା। ସେ ଜଣେ ପିଲା, ଘରକୁ ଗଲେ ସେ କ’ଣ ଖାଇବ ତାହା କିଏ ଜାଣେ। ତା ବାପା ଅସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି।
ସେ ନିଶ୍ଚୟ କଷ୍ଟ ପାଉଥିବ । ସଂଜୟ ପାଇଁ ଯଥାସମ୍ଭବ କରିବାକୁ ସୁମିତ୍ରା ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲା। ସୁମିତ୍ରା ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ ସଞ୍ଜୟର ଅନ୍ୟ ବିଷୟରେ ପାଠପଢ଼ା ବିଷୟରେ ପଚାରି ଚାଲିଥିଲା। ସୁମିତ୍ରାର ବିନମ୍ର ଅନୁରୋଧରେ, ଅନ୍ୟ ଶିକ୍ଷକମାନେ ମଧ୍ୟ ସଞ୍ଜୟ ପ୍ରତି ଅଧିକ ଧ୍ୟାନ ଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସଂଜୟ ଅର୍ଦ୍ଧବାର୍ଷିକ ପରୀକ୍ଷାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଦେଇଥିଲା। ସେ ବହୁତ ଭଲ ନମ୍ବର ରଖିଥିଲା । ଅଞ୍ଜଳି ମଡାମ ପୁଣି ସୁମିତ୍ରାକୁ ଡାକି କହିଲେ, ଭଲ ସୁମିତ୍ରା ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଏହା ଆଶା କରିଥିଲି। ତୁମେ ତୁମର ପ୍ରେମ ଏବଂ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଦେଇ ଏକ ପିଲାର ଜୀବନର ଯତ୍ନ ନେଇଛ। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଗର୍ବିତ ସୁମିତ୍ରା , ସୁମିତ୍ରା ବହୁତ ଖୁସି ହେଲା। ସେ ମୋଠାରୁ କେବଳ ଟିକିଏ ପ୍ରେମ ପାଇଲା। ଏହା ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ଏକ ଶୁଖିଲା ଡାଳରେ ଫୁଲ ଟିଏ ଫୁଟିଲା। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଶୈଶବକୁ ପୋଷଣ କରିବା ପାଇଁ କେତେ ପ୍ରେମ ଆବଶ୍ୟକ।
ସୁମିତ୍ରା ସଞ୍ଜୟକୁ ଡାକି ତାକୁ ଚକୋଲେଟ୍ ଆଉ ମିଠା ଦେଲା। ଯେତେବେଳେ ସଞ୍ଜୟ ଧନ୍ୟବାଦ ମ୍ୟାଡାମ୍ କହି ତା ପାଦ ଛୁଇଁଲା, ସେ ଖୁସି ହୋଇଗଲା। ଏବେ ସଞ୍ଜୟ ମଧ୍ୟ ସୁମିତ୍ରା ସହ ତା ବାପା ବିଷୟରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଥିଲା। ସେ କହିଥିଲା ଯେ ତା ବାପା ପୂର୍ବ ଅପେକ୍ଷା ଏବେ ଭଲ ଅଛନ୍ତି। ସେ ଶୀଘ୍ର କାମ କରିବାକୁ ଯିବେ। ଶିକ୍ଷକ ଦିବସ ଆସିବାକୁ ଥିଲା। ସମସ୍ତ ପିଲାମାନେ ନିଜ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଶ୍ରେଣୀ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ କ’ଣ ଦେବେ।
ସ୍କୁଲରେ ଏକ ଛୋଟ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ହେଉଥିଲା। ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କ ମନା ପରେ ମଧ୍ୟ ଛାତ୍ରମାନେ ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ କିଛି ଉପହାର ଦେଉଥିଲେ। କିଛି ପିଲା ସଞ୍ଜୟକୁ ମଧ୍ୟ ମଜାକ୍ କରୁଥିଲେ ଯେ ଶ୍ରେଣୀ ଶିକ୍ଷୟତ୍ରୀ କୁ ସେ କ’ଣ ଦେବ ? ଶିକ୍ଷକ ଦିବସରେ ପିଲାମାନେ କିଛି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ, କିଛି କବିତା ପାଠ କରାଯାଇଥିଲା, ଗୋଟିଏ ଦୁଇଟି ନାଟକ ମଧ୍ୟ ପରିବେଷଣ କରାଯାଇଥିଲା, କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଭଲ ଥିଲା। ତା’ପରେ ପିଲାମାନେ ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସଂଜୟର ହାତରେ ଏକ ପୁରୁଣା ଖବରକାଗଜରେ ଗୁଡ଼ାଯାଇଥିବା ଏକ ପ୍ୟାକେଟ ଥିଲା। ପିଲାମାନେ ହସିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ସେ କିଛି ପୁରୁଣା ଜିନିଷ ଆଣିଛି” ସଞ୍ଜୟ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ଆଉ ବହୁତ ସଂକୋଚରେ ସୁମିତ୍ରାକୁ ତା ପ୍ୟାକେଟଟି ଦେଲା “ମ୍ୟାଡାମ୍, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ!
ଏତେ ଉପହାର ମଧ୍ୟରେ, ସୁମିତ୍ରା ପ୍ରଥମେ ସଞ୍ଜୟ ଦେଇଥିବା ପ୍ୟାକେଟଟି ଖୋଲିଲା। ଲୁହରେ ତାର ଦୃଷ୍ଟି ଝାପ୍ସା ହୋଇଗଲା। ଏକ ପୁରୁଣା ଶାଢ଼ୀ , ସଞ୍ଜୟ ଥର ହର କଣ୍ଠରେ କହିଲା , ଏହା ମୋ ମାଆର ଶାଢ଼ୀ , ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଠାରେ ମୋ ମାଆପରି ସ୍ନେହ ପାଇଛି , ମୋ ମାଆ ପରି ଆପଙ୍କର ହାତର ପରସ ପାଇଛି , ମୁଁ ଆପଣ ଠାରେ ମୋ ମା ର ବାସ୍ନା ପାଇଛି। ସୁମିତ୍ରାର ହୃଦୟ ମହମ ପରି ନରମ ହୋଇଗଲା। ପ୍ରେମରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ବାସ୍ନା ଅଛି, ଏକ ଛୋଟ ପିଲା ତାହା ଅନୁଭବ କଲା। କାହାର ଚିନ୍ତା ନକରି, ସୁମିତ୍ରା ସଞ୍ଜୟକୁ କୋଳରେ ଧରି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଏକ ନୀରବତା ବ୍ୟାପିଗଲା, ଯିଏ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲା, ସେ ନିଜ ଆଖି ଓଦା ହେବାରୁ ରୋକିପାରିଲା ନାହିଁ। ଶିକ୍ଷକ ଦିବସରେ, ଶିକ୍ଷକ ଏବଂ ଛାତ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରେମ ଏବଂ ସମ୍ମାନର ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଉଦାହରଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଥିଲା….
(ସୌଜନ୍ୟ :ସାମାଜିକ ଗଣମାଧ୍ୟମ)