sulagna speaks: ଆଜିର ଦିନରେ ଆମ ରାଜ୍ୟ ଓ ଦେଶର ଘଟି ଯାଉଥିବା ଘଟଣା ଗୁଡ଼ିକ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ ଲାଗୁଛି କେତେ ଯେ ସୋମ୍ୟାଶ୍ରୀ ପରି ଭଉଣୀଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରକ୍ଷାବନ୍ଧନ ତାହାର ମୌଳିକତା ହରାଇଛି।କେବଳ ସାମାଜିକ ଗଣମାଧ୍ୟମ facebook, Insta, whatsapp ରେ ଫଟୋ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ଆମ ଦାୟିତ୍ଵରୁ ଓହରି ଯାଉଛନ୍ତି।
ରକ୍ଷାବନ୍ଧନ ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତିର ଏକ ଗରିମାମୟ ପାର୍ବଣ। ଏହା ଭାଇ ଓ ଭଉଣୀ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅଟୁଟ ସ୍ନେହ, ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଦାୟିତ୍ୱର ପ୍ରତିକ। ଏହି ଦିନ ଭଉଣୀ ଭାଇଙ୍କ ହାତରେ ଅନେକ ଭରସା ଓ ବିଶ୍ଵାସ ସହ ରାଖି ବାନ୍ଧି ଥାଏ।
କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର ବିଷୟ ହେଉଛି, ଆଜିର ଦିନରେ ଏହି ଉତ୍ସବ ତାହାର ମୌଳିକ ଅର୍ଥ ଓ ମୂଲ୍ୟ ହରାଇବାରେ ଲାଗିଛି। ଏହି ପବିତ୍ର ବନ୍ଧନ ଆଜି ବେପାରିକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି। ରାଖି ବେପାର, ଉପହାର, ଅପେକ୍ଷା ଓ ଆଡମ୍ବର ଏହି ଦିନର ସାଦା ସୁନ୍ଦରତାକୁ ମେଲାଇ ଦେଇଛି।
ଭଉଣୀ ଏବେ ଭାଇଙ୍କୁ ରାଖି ବାନ୍ଧିବାକୁ ଯାଞ୍ଚ କରନ୍ତି – କେତେ ଉପହାର ମିଳିବ? ଭାଇ ବି ଏହାକୁ କୌଣସି ଦାୟିତ୍ୱ ଭଳି ନେଉନଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ମାତ୍ର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରୁଛନ୍ତି। କେବଳ ସୋସିଆଲ୍ ମିଡିଆ ପୋଷ୍ଟ, ଆଡମ୍ବର ଓ ଦେଖାଦେଖି ହୋଇଯାଇଛି।
ଅନେକ ଜଣେ ତ ଏହି ପାବନ ଉତ୍ସବକୁ ମିତ୍ର-ମିତ୍ରୀ, ପରିଚିତ, କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ ସହପାଠୀଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି – ଯେଉଁଠି ଏହି ବନ୍ଧନର ମୌଳିକତା ଅନୁପସ୍ଥିତ। ଏବେ ଏହା କେବଳ ଏକ ଫର୍ମାଲିଟି ହୋଇଯାଇଛି।
ସମ୍ପର୍କ ଅନ୍ତର୍ଜାଳରେ ଅଟକିଯାଇଛି, ଏବଂ ଏହି ବନ୍ଧନ ମଧ୍ୟ ବିରଳ ହୋଇଯାଇଛି।
ସତ୍ୟକୁ କୁହିବାକୁ ଗଲେ, ଏହି ଉତ୍ସବର ପୁନଃ ସଂଜୀବନ କରାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହାକୁ କେବଳ ଉପହାର ଓ ଫଟୋ ଯୋଗୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଭାବନାରେ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ଓ ଆଚରଣରେ ବଞ୍ଚାଇବା ଆବଶ୍ୟକ।
“ଯଦି ରକ୍ଷାବନ୍ଧନ ମୌଳିକ ଅର୍ଥରେ ଏହା ସାଧାରଣ ଧାରା ନୁହେଁ – ଏହା ହେଉଛି ସମ୍ବେଦନା, ଭଲପାଇବା ଓ ଦାୟିତ୍ୱର ଅଦୃଶ୍ୟ ବନ୍ଧନ।”