ବିଶ୍ୱ ରାଜନୀତିର ମଞ୍ଚ ଜାତିସଂଘ। ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ନେତା, କୂଟନୀତିଜ୍ଞ ଓ ପ୍ରତିନିଧିମାନେ ଆଧୁନିକ ସଭ୍ୟତାର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ସୁଟ୍-ବୁଟ୍ ପିନ୍ଧି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହି ଚକଚକିଆ ପରିବେଶ ମଧ୍ୟରେ ଯଦି କେହି ନିଜ ମାଟି, ନିଜ ସଂସ୍କୃତି ଓ ନିଜ ପରିଚୟକୁ ନେଇ ଠିଆ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ସେ ଦୃଶ୍ୟ ଆମକୁ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରେ—ସଭ୍ୟତାର ମାପଦଣ୍ଡ କ’ଣ?
ପାରମ୍ପରିକ ଆଦିବାସୀ ପୋଷାକରେ ଥିବା ଜଣେ ପ୍ରତିନିଧିଙ୍କ ଛବିକୁ ନେଇ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ଯେତେ ଆଲୋଚନା ହେଉ, ଏହାର ମୂଳ ବାର୍ତ୍ତା ଆମକୁ ଭାବିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ। ଆମେ କ’ଣ ପିନ୍ଧୁଛୁ, ତାହାଠାରୁ ଆମେ କିଏ ଏବଂ ନିଜ ପରିଚୟକୁ କେତେ ସମ୍ମାନ କରୁଛୁ—ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଟି ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଆଧୁନିକତା ମାନେ ନିଜ ମୂଳକୁ ଭୁଲିଯିବା ନୁହେଁ। ବିକାଶ ମାନେ ନିଜ ସଂସ୍କୃତିକୁ ଲଜ୍ଜା କରିବା ନୁହେଁ। ବରଂ ପ୍ରକୃତ ଆଧୁନିକତା ହେଉଛି—ବିଶ୍ୱ ସହ ଚାଲିବା ସହିତ ନିଜ ମାଟି ଓ ନିଜ ପରିଚୟକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା।
ସୁଟ୍-ବୁଟ୍ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଔପଚାରିକତାର ପ୍ରତୀକ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ତାହା କେବେ ବୁଦ୍ଧି, ମାନବିକତା କିମ୍ବା ନୈତିକତାର ପ୍ରମାଣ ନୁହେଁ। ସେହିପରି ପାରମ୍ପରିକ ପୋଷାକ ମଧ୍ୟ କାହାର ବୁଦ୍ଧି କିମ୍ବା ଯୋଗ୍ୟତାକୁ କମ୍ କରେନାହିଁ।
ଜାତିସଂଘ ଭଳି ମଞ୍ଚରେ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶ, ଜାତି ଓ ସଂସ୍କୃତିର ଉପସ୍ଥିତି ହିଁ ବିଶ୍ୱର ବିବିଧତାର ପ୍ରତୀକ। ତେଣୁ ଆମକୁ ଏମିତି ଏକ ସମାଜ ଗଢ଼ିବାକୁ ହେବ, ଯେଉଁଠି ପୋଷାକ ଦେଖି ମଣିଷର ମୂଲ୍ୟାୟନ ହେବ ନାହିଁ।
ପୋଷାକ ମଣିଷର ଶରୀରକୁ ଢାଙ୍କିପାରେ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ଚରିତ୍ରକୁ ନୁହେଁ। ପରିଚୟ ମଣିଷକୁ ଅଲଗା କରେ, କିନ୍ତୁ ମାନବିକତା ହିଁ ତାଙ୍କୁ ମହାନ କରେ।
ଶେଷରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଏତିକି—ଆମେ ଦୁନିଆକୁ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବା, ନା ନିଜ ପରିଚୟ ସହ ଗର୍ବରେ ବଞ୍ଚିବା?
ନିଜ ସଂସ୍କୃତିକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ପଛୁଆପଣ ନୁହେଁ; ନିଜ ମୂଳକୁ ଭୁଲିଯିବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ପଛୁଆପଣ।