ଚୀନ ଆଜି ନିଜର ଦୀର୍ଘମିଆଦୀ ବିକାଶ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛି। ଜାପାନ ପ୍ରଯୁକ୍ତି, ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ ନବସୃଜନରେ ପ୍ରତିଦିନ ନୂଆ ମାନଦଣ୍ଡ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି। ବିଶ୍ୱର ଅନେକ ଦେଶ ଆଗାମୀ ଦଶକର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଆଖିରେ ରଖି ନୂଆ ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ଆଉ ଆମେ?
ଆମର ରାଜନୈତିକ ଓ ସାମାଜିକ ପରିବେଶରେ ବେଳେବେଳେ ଏମିତି କିଛି ‘ଟ୍ରେଣ୍ଡ’ ଦେଖାଯାଏ, ଯାହା ଆମକୁ ଭବିଷ୍ୟତ ଅପେକ୍ଷା ଅତୀତ ଆଡ଼କୁ ଅଧିକ ଟାଣିନେଉଥିବା ଭଳି ଲାଗେ। ୧୯୮୦ ଦଶକର ଷ୍ଟାଇଲ୍ର ଫଟୋ ଯଦି ଟ୍ରେଣ୍ଡ ହୁଏ, ତାହାକୁ ନେଇ ଆମେ ମଧ୍ୟ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇଯାଉ। ମନୋରଞ୍ଜନ ଓ ଖୁସି ପାଇଁ ଏଭଳି ଟ୍ରେଣ୍ଡ ଅନୁସରଣ କରିବାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅସୁବିଧା ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି— ଆମର ବିକାଶର ଟ୍ରେଣ୍ଡ କ’ଣ?
ଭାରତର ଲକ୍ଷ୍ୟ—୨୦୪୭ରେ ବିକଶିତ ଭାରତ। ଓଡ଼ିଶାର ଲକ୍ଷ୍ୟ—୨୦୩୬ ସୁଦ୍ଧା ଏକ ବିକଶିତ ଓ ସମୃଦ୍ଧ ଓଡ଼ିଶା। ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟ କେବଳ ସ୍ଲୋଗାନ୍ କିମ୍ବା ପୋଷ୍ଟରରେ ସୀମିତ ରହିଲେ ଚଳିବ ନାହିଁ। ଏହା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଦୀର୍ଘମିଆଦୀ ଯୋଜନା, ଦାୟିତ୍ୱବୋଧ ଓ ନିରନ୍ତର କାର୍ଯ୍ୟ।
ଆମ ଗାଁର ରାସ୍ତା କେତେ ଭଲ?
ଆମ ପିଲାମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷାର ମାନ କେତେ ଉନ୍ନତ?
ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବା କେତେ ସୁଲଭ?
ଯୁବକ-ଯୁବତୀଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁଣାତ୍ମକ ରୋଜଗାରର ସୁଯୋଗ କେତେ?
ଆମ ସହରର ପାନୀୟଜଳ, ଡ୍ରେନେଜ୍, ଟ୍ରାଫିକ୍ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୌଳିକ ସୁବିଧା କେତେ ଆଧୁନିକ?
ଏସବୁ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ହିଁ ଆମ ବିକାଶର ପ୍ରକୃତ ମାପକାଠି।
ସୋସିଆଲ ମିଡିଆର ଟ୍ରେଣ୍ଡ ଗୋଟିଏ ଦିନରେ ବଦଳିଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଏକ ଦେଶ ବା ରାଜ୍ୟର ବିକାଶ ପାଇଁ ଦଶନ୍ଧି ଧରି ନିରନ୍ତର ପରିଶ୍ରମ ଆବଶ୍ୟକ। ତେଣୁ ଆମର ଚିନ୍ତାଧାରା ଯଦି ୨୦୪୭ ଓ ୨୦୩୬କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଛି, ତେବେ ଆମର କାର୍ଯ୍ୟଶୈଳୀ ମଧ୍ୟ ସେହି ଭବିଷ୍ୟତ ଅନୁରୂପ ହେବା ଦରକାର।
ଅତୀତକୁ ମନେ ପକାଇବା ଖରାପ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଅତୀତରେ ଅଟକି ରହିବା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିକାଶର ଲକ୍ଷଣ ନୁହେଁ।
ଟ୍ରେଣ୍ଡ ଯଦି କରିବାକୁ ହିଁ ହେବ, ତେବେ ୧୯୮୦ର ଫ୍ୟାଶନ୍ ନୁହେଁ— ୨୦୪୭ର ଭାରତ ଓ ୨୦୩୬ର ଓଡ଼ିଶାକୁ ଆମର ଟ୍ରେଣ୍ଡ କରିବା।
କାରଣ ଦେଶ ଓ ରାଜ୍ୟର ଭବିଷ୍ୟତ ଫଟୋର ଫିଲ୍ଟରରେ ନୁହେଁ, ରାସ୍ତା, ଶିକ୍ଷା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ରୋଜଗାର ଓ ମୌଳିକ ସୁବିଧାର ଉନ୍ନତିରେ ଦେଖାଯିବ।