sulagna speaks: ହରିୟାଣାର ଏକ ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ ରହୁଥିବା ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ଶିବଚରଣ ଗୁପ୍ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା କେବଳ ଗୋଟିଏ ପରିବାରର କାହାଣୀ ନୁହେଁ, ବରଂ ବଦଳୁଥିବା ସାମାଜିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧର ଏକ ଚିନ୍ତାଜନକ ପ୍ରତିଛବି। ଖବର ଅନୁଯାୟୀ, ତାଙ୍କ ତିନି ଝିଅ ଶେଷକୃତ୍ୟରେ ଯୋଗ ଦେଇନଥିଲେ। ବଡ଼ ଝିଅ କେବଳ ୫,୧୦୦ ଟଙ୍କା ପଠାଇ ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାର କରିବାକୁ କହିଥିଲେ ଏବଂ ଭିଡିଓ କଲ୍ ମାଧ୍ୟମରେ ଶେଷକୃତ୍ୟ ଦେଖିଥିଲେ। ଯଦି ଏହି ତଥ୍ୟ ସଠିକ୍, ତେବେ ଏହା ମାନବିକତା ଓ ପାରିବାରିକ ଦାୟିତ୍ୱକୁ ନେଇ ଗୁରୁତର ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଏ।
କୁହାଯାଉଛି ଯେ ଶିବଚରଣ ଗୁପ୍ତା ଜଣେ ଲୁଗା ବ୍ୟବସାୟୀ ଥିଲେ। ସେ ନିଜ ତିନି ଝିଅଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷିତ କରିଥିଲେ, ବିବାହ କରାଇଥିଲେ ଏବଂ ନିଜର ସମ୍ପତ୍ତି ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ। ପରେ ସେ ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ ଜୀବନ କାଟିଥିଲେ। ଏହି ଘଟଣାର ସମସ୍ତ ଦାବି ସ୍ୱାଧୀନ ଭାବେ ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇନଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଏହା ସମାଜରେ ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ବଦଳୁଥିବା ଆଚରଣ ଉପରେ ଆଲୋଚନାର ସୁଯୋଗ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି।
ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ମଣିଷ କରିବା ପାଇଁ ମାତାପିତା ନିଜର ସୁଖ, ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଅନେକ ସମୟରେ ପଛକୁ ରଖନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଜୀବନର ବଡ଼ ଅଂଶ ଉତ୍ସର୍ଗ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେହି ମାତାପିତା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଅବହେଳିତ ହୁଅନ୍ତି କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଅନ୍ତିମ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ।
ତେବେ, ଏପରି ଏକ ଘଟଣାକୁ ଆଧାର କରି ସମସ୍ତ ସନ୍ତାନ କିମ୍ବା ସମଗ୍ର ସମାଜକୁ ଦୋଷାରୋପ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅନେକ ପରିବାରରେ ପୁଅ ଓ ଝିଅ ଉଭୟ ନିଜ ମାତାପିତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହ, ସମ୍ମାନ ଓ ସେବାରେ ଜୀବନ ଉତ୍ସର୍ଗ କରୁଛନ୍ତି। ସେହିପରି ଏପରି ଘଟଣାକୁ ସାଧାରଣ ନିୟମ ଭାବେ ନୁହେଁ, ବରଂ ସାମାଜିକ ସଚେତନତାର ଏକ ସତର୍କ ସଙ୍କେତ ଭାବେ ଦେଖିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଗତିର ଅର୍ଥ କେବଳ ଆର୍ଥିକ ସଫଳତା କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ନୁହେଁ; ପ୍ରଗତିର ପ୍ରକୃତ ପରିଚୟ ହେଉଛି ମାନବିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧ, କୃତଜ୍ଞତା ଓ ପାରିବାରିକ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧ। ସମ୍ପତ୍ତିର ଭାଗ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ସମ୍ପର୍କର ନୁହେଁ। ମାତାପିତାଙ୍କ ସେବା କୌଣସି ବୋଝ ନୁହେଁ; ଏହା ସନ୍ତାନର ନୈତିକ ଓ ସାମାଜିକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।
ଶିବଚରଣ ଗୁପ୍ତାଙ୍କ ଘଟଣାର ସତ୍ୟତା ଓ ପୃଷ୍ଠଭୂମି ଯାହା ହୋଇଥାଉ, ଏହା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି—ଆଧୁନିକତାର ଦୌଡ଼ରେ ଆମେ କେଉଁଠି ଆମର ସମ୍ପର୍କର ଉଷ୍ମତାକୁ ହରାଇ ଦେଉନାହୁଁ ତ? ଯଦି ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଆମ ବିବେକକୁ ଜାଗ୍ରତ କରେ, ତେବେ ଏହି ଘଟଣା ସମାଜ ପାଇଁ ଏକ ଶିକ୍ଷା ହୋଇପାରିବ।