Sulagna speaks:
ଆଜିର ଡିଜିଟାଲ ଯୁଗରେ ମୋବାଇଲ ଫୋନ୍ ଓ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ ଆମ ଜୀବନର ଅବିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଅଂଶ ପାଲଟିଛି। ଗୋଟିଏ କ୍ଲିକ୍ରେ ବିଶ୍ୱର ଯେକୌଣସି କୋଣରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହ ସଂଯୋଗ ସମ୍ଭବ ହେଉଛି। ସୂଚନାର ଆଦାନପ୍ରଦାନ, ଶିକ୍ଷା, ବ୍ୟବସାୟ ଓ ମନୋରଞ୍ଜନରେ ଏହି ପ୍ରଯୁକ୍ତିର ଭୂମିକା ଅନସ୍ୱୀକାର୍ଯ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଅଗ୍ରଗତି ସହିତ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ମଧ୍ୟ ଉଠୁଛି—ଡିଜିଟାଲ ସଂଯୋଗ କି ସତରେ ମଣିଷକୁ ନିକଟତର କରୁଛି, ନା ସମ୍ପର୍କରେ ନୂଆ ଦୂରତା ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି?
ପରିବାରରେ ଏକାଠି ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନେକେ ନିଜ ନିଜ ମୋବାଇଲରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହୁଛନ୍ତି। ବନ୍ଧୁଙ୍କ ସହ ମୁହାଁମୁହିଁ କଥାବାର୍ତ୍ତା କମିଛି, ଅନଲାଇନ୍ ଚାଟ୍ ବଢ଼ିଛି। ଶୁଭେଚ୍ଛା, ସମବେଦନା ଓ ଭାବନା ଏବେ ପ୍ରାୟତଃ ଇମୋଜି ଓ ଛୋଟ ବାର୍ତ୍ତାରେ ସୀମିତ ହୋଇଯାଉଛି। ଫଳରେ ସମ୍ପର୍କର ଉଷ୍ମତା ଓ ଆନ୍ତରିକତା କେତେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ କ୍ଷୀଣ ହେଉଥିବା ଅନୁଭବ କରାଯାଉଛି।
ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ, ପ୍ରଯୁକ୍ତି ଅନେକ ସକାରାତ୍ମକ ସୁଯୋଗ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି। ବିଦେଶରେ ଥିବା ପରିବାର ସଦସ୍ୟଙ୍କ ସହ ଭିଡିଓ କଲ୍, ଅନଲାଇନ୍ ଶିକ୍ଷା, ଟେଲିମେଡିସିନ୍ ଓ ଡିଜିଟାଲ ସେବା ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନକୁ ସହଜ କରିଛି। ସାମାଜିକ ସଚେତନତା, ଜନସେବା ଓ ଦୁର୍ବିପାକ ସମୟରେ ସହଯୋଗ ପହଞ୍ଚାଇବାରେ ମଧ୍ୟ ଡିଜିଟାଲ ମାଧ୍ୟମ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଉଠିଛି।
ତେଣୁ ସମସ୍ୟା ପ୍ରଯୁକ୍ତିରେ ନୁହେଁ, ତାହାର ବ୍ୟବହାରରେ। ଯଦି ଆମେ ଡିଜିଟାଲ ମାଧ୍ୟମକୁ ସନ୍ତୁଳିତ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରିବା, ତେବେ ଏହା ସମ୍ପର୍କକୁ ଆହୁରି ମଜବୁତ କରିପାରିବ। କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବ ଜୀବନର ସଂଳାପ, ପାରିବାରିକ ସମୟ ଓ ସାମାଜିକ ସମ୍ପର୍କକୁ ଅବହେଳା କଲେ, ପ୍ରଯୁକ୍ତି ଆମକୁ ଅଜାଣତରେ ଏକାକୀ କରିପାରେ।
ଡିଜିଟାଲ ଯୁଗରେ ପ୍ରଯୁକ୍ତିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଯେତିକି ଆବଶ୍ୟକ, ମାନବିକ ସମ୍ପର୍କର ମୂଲ୍ୟକୁ ସେତିକି ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ମଧ୍ୟ ଜରୁରୀ। ଏହି ସନ୍ତୁଳନ ହିଁ ଏକ ସୁସ୍ଥ, ସଚେତନ ଓ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ସମାଜ ଗଠନର ମୂଳ ଆଧାର।