ବିହାରର ଜମୁଇରେ ଜଣେ ନାବାଳିକା ଓ ତାଙ୍କ ସହପାଠୀଙ୍କ ସହ ଘଟିଥିବା ଅମାନବୀୟ ଘଟଣା ପୁଣିଥରେ ଆମ ସମାଜର ବିବେକକୁ ଦୋହଲାଇ ଦେଇଛି। ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥିବା ଦୁଇ ନାବାଳକ-ନାବାଳିକାଙ୍କୁ ଅଟକାଇ ଏକ ଦଳେ ଯୁବକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହଇରାଣ କରାଯିବା ଘଟଣା କେବଳ ଏକ ଅପରାଧ ନୁହେଁ; ଏହା ଆମ ସାମାଜିକ ଚେତନା ଓ ଆଇନର ଭୟ ପ୍ରତି ଏକ ଗମ୍ଭୀର ପ୍ରଶ୍ନ।
ସବୁଠାରୁ ଚିନ୍ତାଜନକ କଥା ହେଉଛି—ଏଭଳି ଘଟଣା ଘଟିବା ସମୟରେ ଆମେ କେତେବେଳେ ଦର୍ଶକ ହୋଇ ରହିଯାଉଛୁ। ଜଣେ ଝିଅ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସାହାଯ୍ୟ ମାଗୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ଯଦି କେହି ନିରବ ରହେ, ତେବେ ସେହି ନିରବତା ମଧ୍ୟ ଏକ ସାମାଜିକ ବିଫଳତା।
ଏହି ଘଟଣାର ଭିଡିଓ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ପ୍ରସାରିତ ହେବା ପରେ ପୁଲିସ ନିଜଆଡ଼ୁ ମାମଲା ରୁଜୁ କରି ତଦନ୍ତ ଆରମ୍ଭ କରିଛି ଏବଂ ତିନିଜଣଙ୍କୁ ଗିରଫ କରାଯାଇଛି। ଏସ୍ଆଇଟି ଗଠନ କରାଯାଇ ଅନ୍ୟ ସମ୍ପୃକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଉଛି।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି—ଏଭଳି ଘଟଣା ପରେ କେବଳ କିଛି ଗିରଫ ଯଥେଷ୍ଟ କି?
ନା। ଆମକୁ ଏହାଠାରୁ ଆଗକୁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ନାରୀଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା କେବଳ ପୁଲିସର ଦାୟିତ୍ୱ ନୁହେଁ। ପରିବାର, ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନ, ସମାଜ ଓ ପ୍ରଶାସନ—ସମସ୍ତଙ୍କର ସମାନ ଦାୟିତ୍ୱ ରହିଛି। ଝିଅମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିବା, ସ୍କୁଲ କିମ୍ବା କୋଚିଂରୁ ଫେରିବା କିମ୍ବା ନିଜ ସାଧାରଣ ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବା ସମୟରେ ଭୟ ଅନୁଭବ କରିବେ—ଏହା କୌଣସି ସଭ୍ୟ ସମାଜର ଚିତ୍ର ହୋଇପାରେ ନାହିଁ।
ଆଇନ କଠୋର ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, କିନ୍ତୁ ତା’ଠାରୁ ଅଧିକ ଆବଶ୍ୟକ ହେଉଛି ଆଇନର ଭୟ। ଅପରାଧୀ ଜାଣିବା ଦରକାର ଯେ ନାରୀଙ୍କ ସମ୍ମାନ ଓ ସୁରକ୍ଷା ସହ ଖେଳ କରିବାର ପରିଣାମ ନିଶ୍ଚିତ ଓ କଠୋର ହେବ।
ଏହା ସହିତ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ ବ୍ୟବହାରରେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ଦରକାର। ପୀଡ଼ିତାଙ୍କ ପରିଚୟ ପ୍ରକାଶ କରିବା, ତାଙ୍କ ଭିଡିଓ ପୁନଃପ୍ରସାରଣ କରିବା କିମ୍ବା ଘଟଣାକୁ ମନୋରଞ୍ଜନର ବିଷୟ କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ଆମର ଧ୍ୟାନ ନ୍ୟାୟ ଓ ସୁରକ୍ଷା ଉପରେ ରହିବା ଉଚିତ।
ଜଣେ ନାରୀର ଆଖିରେ ଭୟ ନୁହେଁ, ଭବିଷ୍ୟତର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖାଯିବା ଦରକାର। ରାସ୍ତା, ସ୍କୁଲ, କୋଚିଂ କିମ୍ବା ସାର୍ବଜନୀନ ସ୍ଥାନ—କେଉଁଠି ବି ସେ ନିଜକୁ ଅସୁରକ୍ଷିତ ମନେ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଜମୁଇର ଏହି ଘଟଣା ଆମକୁ ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ ବାର୍ତ୍ତା ଦେଉଛି—ନାରୀ ଓ ନାବାଳିକାଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା କେବଳ ଏକ ସରକାରୀ ଘୋଷଣା ନୁହେଁ, ଏହା ସଭ୍ୟ ସମାଜର ପରିଚୟ।
ଅପରାଧୀଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଓ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ଦଣ୍ଡ ମିଳୁ। ପୀଡ଼ିତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ, ସୁରକ୍ଷା ଓ ଆବଶ୍ୟକ ସହାୟତା ମିଳୁ। ଏବଂ ସମାଜ ଏକଥା ମନେ ରଖୁ—ନିରବତା ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟାୟ ବିରୋଧରେ ସ୍ୱର ଉଠାଇବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ମାନବିକତା।