ସଂଘର୍ଷର ଆଉ ଏକ ନାମ ଜୀବନ। ଆଉ ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ମାଆ ନିଜ ପିଲାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ସଂଘର୍ଷର ରାସ୍ତାରେ ପାଦ ଥାପନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦକ୍ଷେପ ଏକ ପ୍ରେରଣାଦାୟକ କାହାଣୀ ହୋଇଯାଏ। ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡର ରାମଗଡ଼ର କବିତା ମହତୋଙ୍କ ସଂଘର୍ଷ ଏହାର ଏକ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ଉଦାହରଣ।
ପାଦରେ ଜୋତା ନାହିଁ, ଦେହରେ ଟ୍ରାକ୍ସୁଟ୍ ନାହିଁ, ପରିଧାନ କରିଛନ୍ତି ଶାଢ଼ୀ। ତଥାପି ମନରେ ଅସୀମ ସାହସ ଓ ଆଖିରେ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱପ୍ନ— ହୋମଗାର୍ଡ ଚାକିରି ପାଇ ନିଜ ପରିବାରକୁ ଏକ ନିରାପଦ ଭବିଷ୍ୟତ ଦେବା। ଉପଲବ୍ଧ ତଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ, ସେ ଶାଢ଼ୀ ପିନ୍ଧି ଖାଲି ପାଦରେ ୧୬୦୦ ମିଟର ଦୌଡ଼କୁ ପ୍ରାୟ ୬ ମିନିଟ୍ରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷଣ କରିଛନ୍ତି।
କିନ୍ତୁ କବିତାଙ୍କ ଏହି ଦୌଡ଼ କେବଳ ଏକ ଶାରୀରିକ ପରୀକ୍ଷାର ଦୌଡ଼ ନୁହେଁ। ଏହା ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ବିରୋଧରେ ଦୌଡ଼, ଅସହାୟତା ବିରୋଧରେ ଦୌଡ଼ ଏବଂ ନିଜ ପିଲାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଲଢ଼େଇର ଏକ ପ୍ରତୀକ।
ଜୀବନର ଦୁଃଖ, ଦାୟିତ୍ୱର ପାହାଡ଼
କବିତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଦୀପକ ମହତୋଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପରିବାରର ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୱ ତାଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ଆସିପଡ଼ିଛି। ଦୁଇ ଛୋଟ ପିଲାଙ୍କ ଲାଳନପାଳନ ସହ ଶାଶୁ-ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ତୁଲାଇବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସହଜ ନୁହେଁ। ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଚିକିତ୍ସା ଯୋଗୁଁ ପରିବାର ଉପରେ ଋଣର ବୋଝ ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିଥିବା କୁହାଯାଉଛି।
ପରିବାରର ଚୁଲି ଜଳାଇବା ପାଇଁ ସେ ଇଟାଭାଟିରେ ମଜୁରି କରନ୍ତି। ଭୋରୁ ଉଠି ଦୌଡ଼ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା, ଘରର କାମ ସମ୍ଭାଳିବା ଏବଂ ପରେ ଶ୍ରମ କରି ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ କରିବା— ଏହି ହେଉଛି ତାଙ୍କ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନର ସଂଘର୍ଷ।
ଯେଉଁ ବୟସରେ ଅନେକ ଲୋକ ନିଜ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ନେଇ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ରହନ୍ତି, ସେହି ସମୟରେ କବିତା ଜୀବନର କଠିନ ପରିସ୍ଥିତି ସହ ଲଢ଼ି ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦାମୀ ଜୋତା ନାହିଁ, ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ଅଭ୍ୟାସ ସାମଗ୍ରୀ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ରହିଛି ଅଦମ୍ୟ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି।
କବିତାଙ୍କ ସଂଘର୍ଷ ସମାଜ ପାଇଁ ଏକ ବାର୍ତ୍ତା
ଆଜିର ସମାଜରେ ପ୍ରତିଭା ଓ ପରିଶ୍ରମ ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଅନେକ ଲୋକ ଆର୍ଥିକ ଅଭାବ ଯୋଗୁଁ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟଠାରୁ ଦୂରେଇ ଯାଉଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟପଟେ, କବିତାଙ୍କ ଭଳି ମହିଳାମାନେ ସୀମିତ ସମ୍ବଳ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ବଦଳାଇବାର ସଂକଳ୍ପ ନେଉଛନ୍ତି।
ତେବେ ଏଠାରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ମଧ୍ୟ ଉଠେ— ଜଣେ ଯୋଗ୍ୟ ପ୍ରାର୍ଥୀଙ୍କୁ କେବଳ ଆର୍ଥିକ ଅଭାବ ଯୋଗୁଁ ଆବଶ୍ୟକ ଜୋତା, ପୋଷାକ ଓ ଅଭ୍ୟାସ ସୁବିଧାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ କାହିଁକି? ଗରିବଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରତିଭା ନାହିଁ, ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; ବରଂ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତିଭାକୁ ସୁଯୋଗ ଦେବା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ସାଧନର ଅଭାବ ହିଁ ଅନେକ ସମୟରେ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ହୋଇଥାଏ।
କବିତାଙ୍କ କାହାଣୀ ଆମକୁ କେବଳ ତାଳି ମାରିବାକୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏପରି ସଂଘର୍ଷରତ ମହିଳାଙ୍କ ପାଖରେ ଠିଆ ହେବାକୁ ଶିଖାଏ। ପ୍ରଶାସନ, ସମାଜ ଓ ସାମାଜିକ ସଂଗଠନଗୁଡ଼ିକ ଏଭଳି ପ୍ରତିଭାବାନ ପ୍ରାର୍ଥୀଙ୍କୁ ଆବଶ୍ୟକ ସହାୟତା ଯୋଗାଇଦେବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଭ୍ୟାସର ସୁଯୋଗ, ଆବଶ୍ୟକ କ୍ରୀଡ଼ା ସାମଗ୍ରୀ ଓ ନିଯୁକ୍ତି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଉପଯୁକ୍ତ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ମିଳିବା ଦରକାର।
ଖାଲି ପାଦରେ ଦୌଡ଼ିବା ତାଙ୍କ ସାହସର ପରିଚୟ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଆମ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଅଭାବକୁ ମଧ୍ୟ ଆମ ସାମ୍ନାରେ ରଖେ। ଏପରି ଦୌଡ଼ରେ ଶାରୀରିକ ସୁରକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।
କବିତା ମହତୋଙ୍କ ସଂଘର୍ଷ ଆମକୁ ଶିଖାଏ— ପରିସ୍ଥିତି ଯେତେ କଠିନ ହେଉ, ଆଶାର ଦୀପକୁ ଲିଭିବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଜଣେ ମାଆଙ୍କ ଆଖିରେ ନିଜ ପିଲାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଯେଉଁ ସ୍ୱପ୍ନ ରହିଛି, ତାହା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ନୂଆ ଶକ୍ତି ଦେଉଛି।
କବିତା ହୋମଗାର୍ଡ ନିଯୁକ୍ତିରେ ସଫଳ ହୁଅନ୍ତୁ, ନିଜ ପରିବାର ପାଇଁ ଏକ ଦୃଢ଼ ଆଶ୍ରୟ ହୁଅନ୍ତୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସଂଘର୍ଷ ଅନ୍ୟ ମହିଳାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ସାଜୁ— ଏହା ହିଁ କାମନା।
କାରଣ, ଜୋତା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଆଡ଼କୁ ଦୌଡ଼ିହୁଏ; ଅଭାବ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିହୁଏ। କିନ୍ତୁ ସେହି ସ୍ୱପ୍ନକୁ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ସମାଜର ସହଯୋଗ ଓ ସମାନ ସୁଯୋଗ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ।